In gesprek met participatiemaker Rolieke Cents

In een portrettenreeks geven we een gezicht aan ‘participatiemakers’: mensen in de regio die met hun inzet het verschil maken in zorg en welzijn. Ze verbinden inwoners aan beleidsmakers en tonen hoe diversiteit en samenwerking leiden tot succesvolle resultaten en duidelijke meerwaarde. Dit is het interview met Rolieke Cents, apotheekhoudend huisarts in Zevenbergsche Hoek en voorzitter van het bestuur van de zorggroep ‘Zorroo’. In die hoedanigheid kent zij Lilian Lambrechts, voorzitter van de patiëntenadviesraad van Zorroo.

Huisarts en bestuurder van een zorggroep

Vertel eens, wie ben jij?

“Ik ben Rolieke Cents, apotheekhoudend huisarts in een klein dorpje: Zevenbergsche Hoek. Ik ben 44 jaar, moeder van drie kinderen. Naast huisarts ben ik voorzitter van het bestuur van de zorggroep Zorroo. In die hoedanigheid ken ik Lilian. Zorroo is de regionale zorggroep, die organiseert de regionaal overstijgende zorg voor patiënten. Dat is in eerste instantie begonnen met chronische zorg voor met name diabetespatiënten, en door de jaren heen steeds verder uitgebreid.”

“De patiëntenadviesraad denkt mee met onze realiteit, dat is heel fijn. We staan naast elkaar en werken van daaruit samen.”

Rolieke Cents, huisarts

Van beide kanten input leveren

Waarom is de samenwerking met de patiëntenadviesraad belangrijk?

“Wij als huisartsen denken te weten wat patiënten vinden. Maar wij zitten er wel met de huisartsenpet op, sommige dingen zien we gewoon niet. Bovendien zijn er veel verschillende groepen met verschillende wensen en behoeften; daar heeft de patiëntenadviesraad beter zicht op.

Wat ik ook heel waardevol vind, is dat ze omgekeerd ook aan hun achterban kunnen uitleggen hoe wij werken. Dat de huisartsenpost er alleen is voor spoedvragen bijvoorbeeld. Dat de patiëntenadviesraad meedenkt met onze realiteit, dat is heel fijn. We staan naast elkaar, respecteren elkaars gezichtspunten en werken van daaruit samen. Dan kun je van beide kanten waardevolle input leveren.”

Een ‘digitale voordeur’ creëren

Hoe verliep de samenwerking over het digitale triagesysteem?

“Een keer per twee jaar hebben we een brainstorm met het bestuur en de directie om na te gaan: waar willen we de komende twee jaar naartoe, welke doelen willen we behalen? Al sinds de coronatijd is de drukte op de zorg een hot item. We zeiden tegen elkaar: eigenlijk missen we een oma, die vrouw in het dorp die je belt met allerlei vragen. Nu belt iedereen de huisarts, die kennen ze. We wilden een digitale voordeur creëren, die we ‘oma’ hebben genoemd, zodat de telefoon overdag op de huisartspraktijk grotendeels uitgaat en assistenten tijd hebben voor andere taken.

De patiëntenadviesraad heeft hierover waardevol advies gegeven, met name over kwetsbare doelgroepen: zorg dat voor hen altijd de mogelijkheid blijft om te bellen. Bij ons zijn er drie tijdsblokken waarin we wel telefonisch bereikbaar zijn. De boel helemaal dichtgooien werkt in een dorp ook averechts; voor je het weet staan mensen binnen aan de balie. Of ze bellen de spoedlijn.”

“De patiëntenadviesraad heeft waardevol advies gegeven over onze digitale voordeur, met name over kwetsbare doelgroepen.”

Rolieke Cents

Nieuwsgierig zijn, verwachtingen managen

Welk advies heb je voor anderen die ook op zo’n manier willen samenwerken?

“Elkaar vragen willen stellen, dat is denk ik de kern. Nieuwsgierig zijn: waarom werkt het zo? Heb je het zo wel eens geprobeerd? En hoe ging dat dan? Oh ja, dat werkt niet. Naast elkaar staan. Het gaat niet per se om elkaar op fouten of onmogelijkheden te wijzen, maar elkaar aan te vullen. Je hebt uiteindelijk hetzelfde doel, dan ga je samen kijken naar de weg daar naartoe.

Ook denk ik dat het belangrijk is dat vanaf het begin de verwachtingen over en weer duidelijk zijn. We kiezen voor de adviesvormende stem, niet het instemmingsrecht. Het klinkt bureaucratisch, maar dat maakt wel uit in hoe je elkaar benadert. Volgens de wet heeft de patiëntenadviesraad instemmingsrecht, maar dan zou je elke beslissing langs hen moeten laten gaan. Dat werkt niet. Nu gaat het in de vragenstellende vorm, in gesprek met elkaar.

Zorggroepen kunnen het gevoel hebben dat een patiëntenadviesraad een verplichting is waarbij ze met name tegengewerkt gaan worden, in plaats van een partner met wie je samen kunt kijken hoe je de beste zorg kunt organiseren. Als je die open houding hebt, echt met elkaar in gesprek gaat, dan ontstaat er iets heel moois.”