Een half jaar directeur-bestuurder: “In een ideale wereld is INVOLV uiteindelijk niet meer nodig”

10 november 2026

Een half jaar directeur-bestuurder van INVOLV. Als iemand Dayenne Schuring een paar jaar geleden had verteld dat ze deze functie zou gaan doen, had ze waarschijnlijk haar wenkbrauwen opgetrokken. Een directeursfunctie? Ze dacht eigenlijk dat ze daar wel klaar mee was.

Tot ze tijdelijk het stokje overnam van Dries Hettinga. “Ik dacht echt: ik doe dit tijdelijk en daarna ga ik weer terug naar mijn oude functie. Maar ik merkte al snel dat ik het écht heel erg leuk vond en dat deze rol goed bij me past.” Wat tijdelijk begon, werd een functie voor onbepaalde tijd. Inmiddels zit ze een half jaar op haar plek en heeft ze een goed beeld gekregen van de organisatie. “Ik wil behouden wat goed werkt en verbeteren wat beter kan. Soms willen we namelijk alles zó goed doen dat we vergeten te kiezen.”

Als je na een half jaar kijkt naar wat er al stond, wat moet INVOLV vooral koesteren?

“Veel collega’s zijn zelf actief binnen een patiënten- of cliëntenorganisatie of kennen die wereld heel goed. Daardoor hebben we niet alleen veel theoretische kennis, maar ook veel ervaringskennis in huis. Dat maakt ons echt uniek. Maar ook de manier waarop iedereen hier met elkaar omgaat, is bijzonder. Dat vind ik misschien nog wel belangrijker dan ik vooraf had verwacht. Ook de verse bloemen op kantoor moeten we koesteren. Dat zegt voor mij namelijk wel iets over de sfeer bij INVOLV: iedereen moet zich hier welkom kunnen voelen.”

“We mogen wel wat minder lief zijn.”

Verse bloemen blijven dus. Maar wat mag er wél anders?

“We mogen wel wat minder lief zijn. Dat klinkt misschien gek, want het is juist ook onze kracht. We zijn allemaal heel betrokken, willen iedereen helpen en staan altijd voor anderen klaar. Maar soms slaan we daarin door. We kunnen niet alles doen en moeten keuzes maken. Als bestuurder moet je soms ook durven zeggen: dit doen we niet. Dat vind ik niet altijd makkelijk, maar het is wel nodig.”

“Daarnaast zijn we inhoudelijk heel sterk. Dat is onze kracht, maar soms willen we van alles een tien maken. Dan duurt iets langer dan nodig of vinden we ineens álles belangrijk. Ik herken dat ook wel bij mezelf. Ik wil alles graag heel goed doen. Maar soms is goed gewoon goed.”

Dus af en toe een zesje is ook gewoon een voldoende?

“Nou, laten we niet overdrijven. Maar misschien hoeven we ook niet overal eerst een tien van te maken voordat we ermee naar buiten durven.”

INVOLV noemt zichzelf ‘bron van participatie’. Mooie woorden. Maar wat betekent dat in de praktijk?

“Een bron is een plek waar iets ontstaat, maar ook een plek waar je iets kunt halen. Dat past bij ons. Mensen moeten bij ons terechtkunnen voor kennis, advies en opleiding, maar wij hebben ook de verantwoordelijkheid om nieuwe kennis te ontwikkelen.”
“Voor mij draait het uiteindelijk om de vraag of participatie er beter van wordt. Als het antwoord nee is, moeten we ons afvragen waarom we het doen. Het is ook mijn taak om te voorkomen dat we alleen maar heel druk zijn zonder dat het bijdraagt aan onze missie.”

“Het lijkt me fantastisch als wij zo goed weten wat er speelt dat we de antwoorden op de vragen van morgen nu al ontwikkelen.”

Als we drie jaar vooruitkijken, wat hoop je dan dat er veranderd is?

“Dat het patiëntenperspectief vanzelfsprekend wordt meegenomen bij beslissingen die patiënten aangaan. Ik zie nu al een paar heel positieve ontwikkelingen. Bij onderzoek en programma’s wordt het steeds normaler dat patiënten een plek krijgen. Regionale participatie ontwikkelt zich sterk. Ook bij overheden zijn er ontwikkelingen die nieuwe kansen bieden. Participatie gaat niet meer weg. De discussie verschuift steeds meer van óf je patiënten betrekt naar hóé je dat doet.”

En wat zou je willen dat INVOLV daarin voor elkaar krijgt?

“Het lijkt me fantastisch als wij zo goed weten wat er speelt dat we de antwoorden op de vragen van morgen nu al ontwikkelen. Dat mensen achteraf zeggen: we wisten niet dat we dit nodig hadden, maar nu kunnen we niet meer zonder. Een beetje zoals bij de eerste iPhone. Niemand wist dat die nodig was, totdat hij er was.”

Hoe ga je daarvoor zorgen?

“Om dat te bereiken, moeten we vooroplopen. Nieuwe kennis ophalen, zelf ontwikkelen en delen. Opleiden en adviseren blijven belangrijk, maar ik denk dat we ook veel meer de samenwerking moeten zoeken met bijvoorbeeld universiteiten en hogescholen. Zo kunnen we nieuwe inzichten opdoen en samen dingen ontwikkelen die écht verschil maken.”

“Dat beleidsmakers niet eerst zelf een plan bedenken en daarna pas een patiënt bellen.”

Wanneer is jouw tijd als directeur-bestuurder geslaagd?

“Ik zou het fantastisch vinden als er straks een stabiele, vrolijke organisatie staat waar mensen met plezier werken en ook graag blijven. En dat iedereen buiten INVOLV precies weet wie we zijn, wat we doen en waarom ons werk zo belangrijk is.”

“Maar ik hoop vooral dat we met elkaar echt iets hebben veranderd. Daar ga ik me in ieder geval keihard voor inzetten. Dat beleidsmakers niet eerst zelf een plan bedenken en daarna pas een patiënt bellen. Dat ervaringsdeskundigen gewoon een professionele vergoeding krijgen. Dat de waarde van lotgenotencontact wordt gezien. En dat het patiëntenperspectief standaard onderdeel is van besluiten die over patiënten gaan.”

En als je echt ver vooruitkijkt?

“Dan hoop ik eigenlijk dat INVOLV niet meer nodig is. Dat klinkt misschien gek voor een bestuurder. Maar in een ideale wereld is goede patiënten- en cliëntenparticipatie zó vanzelfsprekend dat niemand ons nog hoeft te bellen om uit te leggen waarom het belangrijk is.”

“Die ideale wereld is er natuurlijk niet ineens als mijn tijd als directeur erop zit”, zegt ze lachend. “Maar als we die wereld samen een flink stuk dichterbij hebben gebracht, dan is mijn tijd als directeur geslaagd. Natuurlijk hoop ik dat iedereen INVOLV straks weet te vinden. Maar uiteindelijk gaat het niet om ons, maar om de mensen voor wie we het doen. Ik wil dat we bekendstaan om wat we hebben veranderd. Dat patiënten en cliënten dankzij onze inzet een sterkere stem hebben en dat hun leven er echt beter van is geworden. Als we dat met elkaar voor elkaar krijgen, kan ik alleen maar ontzettend trots zijn.”